- AğLa YaraLı KaLbim

style="FILTER: alpha(opacity=9999999999999999999990,style=2); WIDTH: 380px; HEIGHT: 419px"
height=450
src="hicrandenizi_blogcu_dosyalar/basininbelasi54593019ladh5.jpg"
width=438>

color=#ff6600> 

class=postbody>
style="COLOR: #0000ff; font-size:18px; line-height:normal">sun ki ey
yar, beni ne çok mahvediyor uzaklığın, ne çok bölüyor kalbimi
kalbin...

Bir gece daha başlıyor... Önümde upuzun
yaşayacağım bir gecem, bir karanlığım daha var. Saatlere, saniyelere
gireceğin; damarımdaki kanıma kadar işleyeceğin bir gecem daha
başlıyor... Bir gecem, bir sevdam daha başlıyor ama yazık ki
gözyaşları ma giren olmayacaksın yinede.


Beni artık acılarımla baş başa bıraktı ağlamalarım.
Gözyaşlarım bile beni terketti.Sen geldiğinden, sen olduğundan beri
tüm herşey beni
terketti. Ben de tükettim onları zaten. Evet
artık geceleri uyuyamıyorum. Karanlıklar başlar başlamaz başlıyor
kalbimin aglamaları.Önceleri onları dinlemeye, onlara ses vermeye
çalışıyordum. Farketmiyormuşum gibi davranıyordum. Sırf o

karanlık geceyle yüz yüze gelmemek için.

Biliyordum o
yalnızlığı yaşamam gerekiyordu. Bir insan arıyordum yanımda, geceyi
bana unutturacak.

Onun iyi, güzel ve çirkin olması da önem
taşımıyordu. Yeter ki olsun yanımda. Olsun ki gece üzerime üzerime
gelmesin. Yanımda birini görüp vazgeçsin benden.Veya yanımda
birileri olsun da unutayım istiyordum SENİ. Biliyordum ki geceyle
yüz yüze kaldığım zaman Sevda dışında bir şey olmayacaktım. Sonra,
sonra bu dönem de kayboldu. Yalnızlığı arayan, yalnızlığa özlem
duyan oldum.O karanlık gecelerin ıssızlığına gömülmekten kaçamaz
oldum. Çünkü onlar da seni buluyordum. Çünkü bana gündüzlerin
veremediğini veriyordu geceler SENİ...

Gündüzlerde yoktun,
aydınlarda yanımda yürüyen değildin. Ama geceleri öyle miydi?
Geceleri yüreğimde yürüyordun ve ben adımlarında yaşayandım. Artık
uyuyamıyorum. Hem de hiç mi hiç Ne kadar çabalasam da olmuyor. Bir
garip ağırlıkla kah seni bekleyerek kah gelmeyeceğinden emin olarak
geçiriyordum saatleri.

Seni yaşıyordum. Gecelerde yüz yüze
kalıyorduk seninle.Gece vefalı, fedakar bir anne gibi kucağına
alıyor beni sabaha kadar götürüyordu. Zaman akıyormuydu, geçiyor
muydu bilen değilim. Hiçbir zaman da bilen olmadım. Bu yaralarla, bu
kanıma işleyen aşk yangınlarıyla sabaha nasıl kül olmadan
varabiliyordum? Bilmiyorum gerçekten. Yanmaktan ateş olduğum bu
gecelerde beni tüketmeyen neydi?Sevgin mi? Beni evirip çevirip kora
getiren söndürmeyen neydi?Bağrımdaki yangından neden yok olmuyordum?
Beni sabaha vardıran geceler miydi yoksa?

Geceler Benim
gecelerim.... Senin gecelerin... Seni yaşadığım Geceler. Gönlümde
bir derin yarasın sen! Bu gecelerde de çok şey istedim bir şeyler
yapabilmeyi. Elime çoğu kez kalem kağıt alıp seni yazmayı istedim.
Olmadı ama.Kalbim seninle öylesine doluydu ki her hareketim sönük
kalıyordu. Ben çaresizliği kapılıp gidiyordum. Ne yaptığımı
bilmiyordum. Saatlerce, saatlerce oturup seni düşünüyordum. Kalbimde
bastırmaya çalıştığım duygularıma ilk olarak geceleri yaşama hakkı
veriyordum. Herkesten gizlemeye çalıştığım o korları gecelere
çıkartıyordum sanki. Gecelerden saklamıyordum hiçbirşeyi. Gecelerle
paylaşıyordum, ve geceler sarıyordu beni. Beni alıp sensizliğin
okyanusunda boğmuyordu. Beni sensizliğin zirvesinde, en uç
noktasında aşkın sonsuzluğuna götürüyordu.

Artık bu geceleri
sevmeye başlıyorum. Bana seni getiren geceler...Benim gecelerim
onlar...Benim senlerim benim yalnızlıklarım, benim aşklarım
diyebildiğim gecelerim.Evet artık uyuyamayan, ağlayamayan gözlerime
ağlamıyorum. Gecelerimi de feda ediyorum sana. Gündüzlerde
söyleyemediklerimi gecelerde haykırıyorum. Ve uçsuz bucaksız
seviyorum seviyorum SEVİYORUM.

Artık uyuyamıyorum, evet.
Uykular haram oldu bana senden sonra. Hem nasıl uyuyabilirim ki?
Gözlerin var artık gecelerimde, senin gözlerin senin karanlık
gözlerin.. Hiç görmediğim gözlerin.... Sanıyorum ki artık sana
yalnız ben değil, geceler de vurgun! Beni böylesine koynuna alışı,
karanlığında bunca aydınlatması neden? Evet sen öyle güzel, öyle
güzelsin ki, geceler de seni sevdi.Öyle ki sana ihanet edip de seni
yaşamıyormuşçasına uyumaya, gözlerimi yummaya çalıştığım zaman hemen
giriveriyorlar içime ve seni
style="COLOR: #0000ff; font-size:18px; line-height:normal">bile...


Ve ağlayabilmeyi diliyorum bazı geceler. Bunu gecelerden sonsuza
diliyorum. Ağlasam, doyasıya hıçkırırcasına ağlasam belki seni bir
parçacık olsa unutur ve kendi içime gömülür birazcık gözlerimi
yumabilirim diye düşünüyorum. Sabahları uykuda yakalayan olmaktan
çıkıp, sabahları uykuda bulunan olmak istiyorum. Bunun için
istiyorum ağlayabilmeyi. Sana olan özlemimi, içimde bir dağ kadar
ululaşmış hasretini belki bir parça dindirebilirim diye düşünüyorum.
Belki seni birazcık gömebilirim de yüreğime, rahatlarım diye
umuyorum olmuyor.

Ağlamaya çalışıyorum, ağlamalarım bana
isyanlar ediyor. Geceler bana bu isteğimi vermiyor. Ne zaman ağlasam
yalnızca ve yalnızca bir iki gözyaşı olup kalıyorsun gözlerimlde.
Gözlerimde donan birkaç damla yaş oluyorsun, o yaşları da sarıyor
geceler. O yaşlarla birlikte alıyor yanına geceler beni... Geceler
unutmamı istemiyor seni, geceler bana ihanet ediyor. Geceler senden style="COLOR: #0000ff; font-size:18px; line-height:normal"> yana
sevdiğim, geceler seni yaşamamı istiyor. Sözümü dinlemiyor....


Güneşi özlediğim oluyor arada bir. Yeter diyorum bunca
yıldızla arkadaş olduğum. Seni unutup da yıldızları gördüğüm anlar
olursa tabii. Beni böyle gördükleri zaman anlamıyor insanlar. Nasıl
böyle saatlerce kalabildiğimi sorup duruyorlar. Böyle tüm dünya uyku
içindeyken benim nasıl karanlığın içinde bakışlarımı dayattığımın
sırrını anlamıyorlar. Ve onlar bilmiyorlar ki içim bir kordur...Tüm
dünya, tüm tabiat susmalarda ve uykulardadır belki ama benim
yüreğimde gizlenmektedir tüm dünya... Ben içime tüm insanları,,, tüm
milyarları almışım. Farkında değiller. Herkesi ve herşeyleri
sığdırmışım içime. Bir sen sığmıyorsun, bir seni sığdıramıyorum
kalbime, bilmiyorlar...Ve senin uzaklığın, ve senin gece kadar olan
uzaklığın... Bana öyle uzak öyle yabancısın ki sevdiğim, seni senden
istemeye korkuyorum. Geceleri bu yüzden seviyorum. Seni sevmeme
engel olmuyor, seni bana getiriyor... ve seni gecenin karanlığında
buluşumdandır seni gündüzleri istemeyişim. Evet sevdiğim bana her
şeyden ve herkesten uzaksın. Herkesin yaşamına giriyor, her şeyi
paylaşıyorsun insanlarla... Ama bana gelmiyorsun. Ama ama sitem bile
etmiyorum... Sana söyleyecek söz bulamıyorum. Söyleyecek bir şeyler
arasam ve bulsam biliyorum geceler alır onu elimden, dilimden de.
Sana söyleyeceklerimin hesabını yapsam sabahlar buna izin vermez. Ve
ben seni yaşıyorum. Olsa olsa sana BU SEVGİYİ YAŞA diyebilirim.Gel
birlikte yaşayalım demeye dilim varmaz. Geceler bunu bırakmaz
yanına. Kaybettiğim değilsin. Ben seni hiç yitirmedim. Çünkü içimde
taşıdığımdın hep. Benden bir parça oldun sen. Ben kendimi
yitirmediğim sürece sen de kaybolmayacaksın.

Evet, seni
anlamakla, seni yaşamakla, seni sevmekle geçirdiğim bu gecelerde,
sabahladığım bu gecelerde, benden çok uzaklarda bulunan sana
uykularında bir rahatlık veriyorsa sevdam, ne mutlu bana.
Gecelerim...Sarın yaralarımı geceler demiş bir şair.. Beni bu
geceler mahvetti desem haksızlık mı ederim onlara. Beni sen
mahvettim desem yalan olur bu. Ama beni bu geceler, geceleri de bana
musallat eden sensin. Senin sevdanla başladı gecelere sevda yazmam.
Sevda masalı okumam bundandı. Ben bu gecelerde tüm karanlıkları
dağıtabilirim. Bana hüzünlerini, bana acılarını ver sevdiğim. Ver ki
senin acılarını da ortak edeyim gecelerime. Ver ki gecelerle kavgalı
olayım. Şimdi seni getirdikleri için onlara ses bile çıkarmıyorum.
Sen yaşadığımsın, yaşatanımsın. Sevdamsın sen... Belki ben
anlatamıyorum ama geceler bu sevdaya şahittir. Çünkü artık onlarda
bu aşka ortak oldular. Belki benden bile çok seviyorlar seni. Ben
seni hiç mi hiç gözlerimle bitirmek istemedim. Ve gecelerin içinde,
gecelerle birlikte hep sevdim seni...VE HEP SEVECEĞİM...

Ne
kadar birlikte olamayacağımızı bilsem de Ben ve Gecelerim Hep
class=postbody> style="COLOR: #0000ff; font-size:18px; line-height:normal">

seveceğiz seni...